Terug naar Parktuin oosterhouw

HISTORISCH TUINIEREN IN DE PARKTUIN


Niet alleen in aanleg speelt de historie een rol; ook in het tuinieren zelf. Het gazon wordt gedeeltelijk met de zeis gemaaid (benodigdheden: zeis, zeisboom, haarspit, haarhamer, strekel) en het gras afgevoerd, waardoor diverse kruiden spontaan hun plaats vinden. (Hoe armer de grond, hoe rijker de flora; rijke grond geeft veel vegetatie maar is soortenarm). Kleine plantjes op de kweektafels worden met glazen tuinklokken afgedekt in het voorjaar om ze dan tegen de schrale noordenwind te beschermen. De rabarber wordt in het voorjaar onder een rabarberpot gezet, waardoor de groente drie weken eerder te eten is. Niet nodig is het te kijken wanneer de rabarber klaar is: het deksel wordt vanzelf door het blad opgetild! De houten kruiwagen is ook weer ingevoerd, waardoor we in de rozentuin geen last meer hebben van lekke banden.. Een slijpsteen hoorde vroeger tot de standaarduitrusting van de tuinman. Vreemd dat het wiel steeds weer moet worden uitgevonden: in ontelbare tuinen kom ik stomp gereedschap tegen. Hiermee valt niet te werken: een stompe schoffel drukt de planten op, maar snijdt ze niet door, waardoor hergroei plaatsvindt. En met een stompe spade valt alleen te werken met een veel grotere krachtsinspanning dan nodig is. Spitten was een belangrijke werkzaamheid in een 19e eeuwse tuin: iedere plant stond op zichzelf; eromheen werd gespit. Dit doen we niet meer: een grote hoeveelheid organische stof houdt het onkruid tegen en laaggroeiende planten bedekken de grond. De natuur laat ons zien dat er zonder te spitten een mooi plantentapijt kan groeien. Dagelijks gebruik van basilicum in de zomersalade noopt tot een kas. Deze wordt verder ondermeer gebruikt voor de overwintering van de palmen (typisch 19e eeuws) uit de voortuin. De paden in het landschappelijk deel zijn onverhard. Zand is aan de klei toegevoegd om het schoffelen te vergemakkelijken. De verdiept liggende paden blijven daardoor ook droger. Bij het schoffelen van het schijnbaar eindeloze pad waan ik me even weer in de 19e eeuw. En het zevenblad? Deze plant behoort tot de STINZENPLANTEN en komt ook op diverse plekken in de Parktuin voor. In schaduwrijke tuinen met diepere schaduw is de plant absoluut geen ramp: slechts eens per jaar het blad plukken en de plant gedraagt zich niet meer woekerend, maar sociaal en staat zelfs harmonieus tussen andere planten. Nog geen bezoeker heeft er ooit een opmerking over gemaakt!